Od połowy XVI wieku do 1620 roku kościół znajdował się w rękach arian. W 1620 roku Arian z Olbierzowic wypędził Jan Zbigniew Ossoliński wojewoda sandomierski, który nabył wieś szesnaście lat wcześniej. W 1632 roku kościół został przekazany przez Jerzego Ossolińskiego, syna Jana Zbigniewa, w administrację Dominikanów z klasztoru w Klimontowie. Parafią i folwarkiem od tego czasu zarządzał przeor Dominikanów przez komendarza rezydującego na stałe w Olbierzowicach. Ostatnim komendarzem przed skasowaniem klasztoru był ks. Firmin Latusiewicz, zmarły i pochowany w Olbierzowicach.
W 1694 roku parafię zamieszkiwało ok. 1 300 mieszkańców.
W XVIII wieku obok kościoła została wzniesiona drewniana dzwonnica.
W 1735 roku parafia należała do Archidiakonatu sandomierskiego, dekanatu połanieckiego
Cmentarz parafialny założony został w 1764 roku przez plebana Jana Wolińskiego.
W 1787 roku parafia liczyła 1 915 wiernych (579 mężczyzn, 565 kobiet, 174 dzieci w wieku od 7 lat, 597 dzieci w wieku do 7 lat). Oprócz tego parafię zamieszkiwał 1 dysydent oraz 100 Żydów (25 mężczyzn, 27 kobiet, 48 dzieci).
W 1818 roku parafia została przeniesiona do nowo utworzonego dekanatu staszowskiego w nowo utworzonej Diecezji Sandomierskiej.