Księga Przymierza (skrót B od niem. Bundesbuch) – nazwa nadana przez krytyków biblijnych jednemu z trzech wielkich, obok Kodeksu Deuteronomicznego i Kodeksu Świętości, zbiorów prawnych Starego Testamentu. Obejmuje fragment Wj 20,22-23,19(33).
Treść W.H. Schmidt przedstawia następujący schemat Księgi Przymierza: A Ramy narracyjne Wj 20,(18-)22 BRamy teologiczneWj 20,23-26 CTrzon prawaWj 21,1-23,9 B’Ramy teologiczneWj 23,10-19Dodatek (mowa Jahwe)Wj 23,20-33A’Ramy narracyjneWj 24,3-8
Ramy teologiczne, mające na celu odgrodzenie Izraela od religii kananejskiej, zawierają zakaz wizerunków, przepisy dotyczące ołtarza, świąt, szabatów i roku szabatowego. Wykazują podobieństwo do dekalogu kultowego (Wj 34,10nn).
Trzon prawa w swej pierwszej części (Wj 21,2-22,16) zawiera kazuistyczne regulacje prawne. Druga część (Wj 22,17-23,9) jest bardziej różnorodna – znajdują się w niej zakazy i parenetyczne uzasadnienia.