thumb|Szczegóły silnika rakiet 3R9 i 3R10. Dysze pierwszej komory spalania oraz dysze obrotów rakiety Rakiety 3R9 i 3R10 – radzieckie taktyczne pociski balistyczne napędzane paliwem stałym, służące do przenoszenia głowic z ładunkiem konwencjonalnym lub jądrowym, przeznaczone do niszczenia siły żywej, środków ogniowych, stanowisk dowodzenia, zgrupowań sprzętu technicznego, używane od lat 60. XX wieku z samobieżnych wyrzutni.
Opis konstrukcji Rakiety typu 3R9 i 3R10 (oznaczenia nadane przez GRAU) były przeznaczone do startu z samobieżnej gąsienicowej wyrzutni 2P16, która wchodziła w skład zestawu 2K6 Łuna. Napęd stanowił silnik rakietowy na paliwo stałe. Składał się on z dwóch komór ułożonych jedna za drugą. W każdej z komór znajdowały się trzy ładunki prochowe w kształcie elipsy z kanałem ogniowym w środku. Pomiędzy komorami był umieszczony dodatkowy ładunek prochowy z dyszami wylotowymi ułożonymi w poprzek osi rakiety, który powodował nadanie prędkości obrotowej w pierwszej fazie lotu. Dysze wylotowe pierwszej komory spalania były lekko odchylone na zewnątrz aby uniknąć uszkodzenia następnych komór przez wylatujące gazy prochowe. Zapłon powodowały dwa elektryczne zapłonniki umieszczone w pierwszej komorze. Ogień przenoszący się kanałami wewnątrz rakiety powodował jednoczesny zapłon środkowego i tylnego ładunku prochowego.