Pod względem dokładności wyznaczenia położenia punktów, podstawowa i szczegółowa osnowa dzieli się na trzy klasy, oznaczone cyframi rzymskimi. Punkty osnowy podstawowej zalicza się do I klasy, a punkty osnowy szczegółowej do II i III klasy. Sieci stanowiące osnowę podstawową traktuje się jako osnowę jednorzędową. Dokładność określenia położenia punktów poszczególnych klas charakteryzują błędy średnie po wyrównaniu: dla klasy I – jako przeciętny błąd względny po wyrównaniu długości boku nie większy niż 5 x 10−6 (1:200 000) dla klasy II – jako błąd położenia punktu względem punktów nawiązania nie większy niż 0,05m dla klasy III – jako błąd położenia punktu względem punktów nawiązania nie większy niż 0,1m
Zalecana gęstość (wzajemne rozmieszczenie) punktów osnowy: dla I klasy – 1 punkt na 50km² dla II klasy: na terenach zurbanizowanych – 1 punkt na 0,8km² na terenach rolnych – 1 punkt na 1,5km² na terenach leśnych – 1 punkt na 12km² dla III klasy: na terenach zurbanizowanych – 1 punkt na 15ha na pozostałych – 1 punkt na 30ha