Instrukcja techniczna G-2 – standard techniczny w geodezji w Polsce, obowiązujący do 2012 roku na podstawie rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 marca 1999., zbiór wytycznych dotyczących wysokościowej osnowy geodezyjnej wprowadzony zarządzeniem nr 4. Prezesa Głównego Urzędu Geodezji i Kartografii z 11 kwietnia 1980 w sprawie wprowadzenia do stosowania instrukcji technicznej „G-2 Wysokościowa osnowa geodezyjna”Na podstawie art. 8 ust. 1 dekretu z 13 czerwca 1956 r. o państwowej służbie geodezyjnej i kartograficznej (D.U. nr 25, poz.115) oraz zarządzenia nr 39 Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z 12 grudnia 1972 r. w sprawie uprawnień Prezesa Głównego Urzędu Geodezji i Kartografii (Dz. Urz. nr 8, poz. 32).. Ostatnim wydaniem jest wydanie IV z 1988 opracowane w Instytucie Geodezji i Kartografii przez Tadeusza Wyrzykowskiego w oparciu o „Koncepcję modernizacji wysokościowych osnów geodezyjnych kraju” Głównego Urzędu Geodezji i Kartografii, pozytywnie ocenioną przez Radę Geodezyjną i Kartograficzną, oraz w oparciu o zalecenia Biura Rozwoju Nauki i Techniki Głównego Urzędu Geodezji i Kartografii, które reprezentowali Leon Alexandrowicz i Edward Jarosiński.