Przyrząd używano do odmierzania czasów przemówień w sądzie, w gospodarstwie domowym.
W starożytnym Rzymie stosowano brązową misę z niewielkim otworem, która pływała w większym naczyniu, a wraz z upływem czasu woda z naczynia wpływała do misy. Zegar służył do mierzenia czasu przemówień w senacie, kiedy misa tonęła w większym naczyniu, kończył się czas na przemówienie. Niektórzy senatorzy, aby zyskać więcej czasu, mieli przekupywać służbę nadzorującą zegar, by zatykali częściowo otwór, spowalniając przepływ wody.
Pomiędzy 270 r. p.n.e. a 500 r. n.e. hellenistyczni oraz rzymscy zegarmistrzowie i astronomowie opracowali bardziej skomplikowane zmechanizowane zegary wodne. Dodatkowa złożoność miała na celu regulację przepływu i dostarczenie bardziej wyrafinowanych obrazów upływu czasu.