ponieważ dni letnie są dłuższe niż zimowe, godziny letnie były dłuższe niż zimowe. Do wskazywania czasu zgodnie z przyjętym systemem służył obracający się bęben z odpowiednio zaznaczonymi liniami do wskazywania godzin. Woda wypływająca z zegara na koniec dnia spadała na koło wodne, które poprzez przekładnie obracało bęben o niewielki kąt, tak że wykonywał on jeden obrót na rok. Zegar Ktesibiosa wyposażony był również w system dźwiękowy i wizualny do sygnalizacji upływu godzin bazujący na układzie m.in. kół zębatych.
Historia thumb|Schemat zegara Su Songa W starożytności czas mierzono zegarem słonecznym, a także zegarem wodnym, który nie był zależny od pory doby czy pogody. Pierwsze świadectwo stosowania zegara wodnego pochodzi z XVI w. p.n.e. z terenu starożytnego Egiptu. Najstarszy zachowany zegar wodny z ok. 1400 roku p.n.e. znaleziono na terenie Górnego Egiptu.
Zegary wodne konstrukcji Ktesibiosa były popularne na terenie Starożytnej Grecji i Starożytnego Rzymu, a po upadku cesarstwa nadal były używane na Bliskim Wschodzie. Istniały wielkie zegary o rozmiarze fontann, a także zegary przenośne. W 807 roku władca Persji podarował Karolowi Wielkiemu (742/747–814) wyszukany zegar wodny ze srebra.