Jazda wołoska, roty wołoskie, chorągwie wołoskie (pot. wołosi) – oddziały lekkiej jazdy autoramentu narodowego w granicach Korony Królestwa Polskiego, a później Rzeczypospolitej Obojga Narodów w XVI-XVIII wieku.
Geneza Żołnierzy nazywano wołochami dla odróżnienia od tatarów (jazdy tatarskiej na Litwie) i kozaków (jazdy kozackiej na Ukrainie), pełniących podobne funkcje, lecz uzbrojonych i ubranych nieco inaczej. Nazwa wywodzi się od Mołdawian, gdyż wówczas po staropolsku Mołdawię nazywano Wołoszą lub Wołochami, a Wołoszczyznę określano jako Multany (od krainy Muntenia).
Nie używali uzbrojenia ochronnego z wyjątkiem oficerów, z których niektórzy posiadali pancerze, a niektórzy tarcze (np. w 1652 roku). Ich bronią zaczepną była szabla lub pałasz oraz pistolet i łuk lub rusznica, czasem rohatyna, a od 1676 roku krótka dzida. Używali koni gorszej jakości niż wszystkie inne rodzaje jazdy. Ich główne zadania, to rozpoznanie, ubezpieczanie reszty wojsk i komunikacja między nimi, podjazdy, „chwytanie języka” i pościg za uciekającym nieprzyjacielem.