W latach 1506–1717 Od 1506 roku tworzyli pierwsze roty w prywatnych wojskach polskich magnatów. Niektóre z nich służyły za państwowy żołd w formacjach obrony potocznej. W wojsku kwarcianym do 1648 roku odnotowano istnienie tylko dwóch takich chorągwi, gdyż do zapewnienia łączności i zwiadu większa ich liczba nie była potrzebna. Funkcje lekkiej jazdy do tego czasu z powodzeniem pełniła jazda kozacka i lisowczycy.
Po pierwszych klęskach Polaków w czasie powstania Chmielnickiego w bitwach nad Żółtymi Wodami i pod Korsuniem, zaciągnięto w latach 1651–1652 trzynaście nowych chorągwi wołoskich werbując intensywnie na terenie obu Księstw Naddunajskich. Po rzezi pod Batohem ich liczba wzrosła do ok. 1500 w wyniku problemów z ponowną, pośpieszną rekrutacją do wzmacnianych wojsk suplementowych na terenie Korony. Podczas potopu szwedzkiego, II wojny północnej i wojny polsko-moskiewskiej 1654-1667, w wyniku przewagi sił przeciwników, często dochodziło do wojny szarpanej, w której główną rolę grały lekkie oddziały jazdy wołoskiej i tatarskiej. Pustoszyły one tereny na tyłach wroga, odcinały dostawy zaopatrzenia, niszczyły tabory i nękały główne armie. Taktykę tę z powodzeniem stosował Stefan Czarniecki.