Narastający konflikt i rywalizacja pomiędzy Fietzem a Wacławem Felczakiem doprowadził do sytuacji znanej w kręgach politycznych jako „skandal budapeszteński” i, w konsekwencji, zerwania współpracy pomiędzy nimi. Felczak, jako podwładny Fietza, krytykował jego autorytaryzm i posługiwanie się gwarą, a „Fietowicz” ze swej strony nie respektował uwag podwładnego. Mimo starań innych współpracowników, nie udało im się wypracować kompromisu.

W okresie kwiecień – maj 1943 Fietz na prośbę premiera Kállaya ponownie pojechał do Londynu, co było krytykowane przez polskich przywódców wojskowych ze względu na możliwość odkrycia przez Niemców celu podróży i, tym samym, zwrócenia ich uwagi na polski ruch oporu na WęgrzechKapronczay, s. 66.

Po przyjeździe Fietz zapoznał Rząd Polski na Uchodźstwie z sytuacją na Węgrzech i otrzymał ponowną nominację generała Władysława Sikorskiego na kierownika Placówki „W” oraz listy uwierzytelniające, pozwalające mu dalej reprezentować władze Polski na Węgrzech. Po powrocie zorganizował spotkanie w gronie ludowców, podczas którego zdał im relację z wyjazdu.