Francesco Morano (ur. 8 czerwca 1872 w Caivano, zm. 12 lipca 1968 w Rzymie) – włoski duchowny rzymskokatolicki, sekretarz Najwyższego Trybunału Sygnatury Apostolskiej w latach 1935–1968, kardynał diakon od 1959.
Życiorys Ukończył seminarium w rodzinnej diecezji Aversy, a także Ateneum Laterańskie, gdzie uzyskał doktoraty z filozofii, teologii, prawa kanonicznego i cywilnego. Kształcił się również na Królewskim Uniwersytecie Rzymskim (doktoraty z fizyki i matematyki), a także w Studio Kongregacji Soboru (dyplom prawnika Kurii Rzymskiej). Święcenia kapłańskie otrzymał 10 sierpnia 1897. Pracował m.in. jako asystent w Obserwatorium Watykańskim, w Świętym Oficjum (lata 1903–1925), w Sygnaturze Apostolskiej. Od 1918 nosił tytuł prywatnego szambelana Jego Świątobliwości. W 1925 otrzymał nominację na audytora Roty Rzymskiej. 20 grudnia 1935 został sekretarzem Sygnatury Apostolskiej, który to urząd sprawował do śmierci. W czasie pontyfikatu Piusa XI był często wzywany wieczorami przez papieża, ponieważ jako naukowiec posiadający doktorat z fizyki, uzupełniony habilitacją, wyjaśniał papieżowi naukowe problemy i zagadnienia.