Instrukcja techniczna K-1 – standard techniczny w geodezji w Polsce, obowiązujący na podstawie rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 marca 1999 (Dz.U. Nr 30, poz. 297), zbiór wytycznych dotyczących opracowania mapy zasadniczej w geodezji wprowadzony zarządzeniem nr 2 Prezesa Głównego Urzędu Geodezji i Kartografii z 9 lutego 1979 w sprawie wprowadzenia do stosowania instrukcji technicznej "K-1 Mapa zasadnicza"na podstawie art. 8 ust. 1 dekretu z 13 czerwca 1956 o państwowej służbie geodezyjnej i kartograficznej (Dz. U. Nr 25, poz. 115) oraz zarządzenia nr 39 Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 12 grudnia 1972 w sprawie uprawnień Prezesa Głównego Urzędu Geodezji i Kartografii (Dz.Urz. GUGiK Nr 8, poz. 32). Ostatnim wydaniem jest wydanie III z 1987 opracowane przez: Bronisława Bucewicza, Jana Ciesielskiego, Wiesława Januszko, Andrzeja Kowalczyka oraz Ryszarda Umeckiego zgodnie z opinią Rady Geodezyjnej i Kartograficznej oraz zaleceniami Głównego Urzędu Geodezji i Kartografii reprezentowanego przez Tadeusza Pilitowskiego, Edwarda Jarosińskiego i Alicję Madzińską. Przepisy tej instrukcji obowiązują tylko przy aktualizacji istniejącej mapy zasadniczej, wykonanej według tych przepisów, do czasu jej modernizacji i przekształcenia do postaci numerycznej.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Instrukcja techniczna K-1 (1979) · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.