Wskutek tego zmianie uległ przód kadłuba przystosowany do pomieszczenia silnika Bristol Centaurus IV o innym kształcie i większej średnicy od rzędowego Napier Sabre. Próby wykazały doskonałe właściwości, jedynym poważnym problemem były wibracje, które szybko wyeliminowano stosując 6 gumowych podkładek. Ponieważ wersja ta stwarzała większe możliwości niż wersje z silnikiem Sabre, zamówiono 500 egzemplarzy, ale zakłady Gloster były wówczas (1942–1943) zaangażowane w produkcję Typhoona oraz rozwój samolotu odrzutowego Meteor, nie będąc w stanie podjąć produkcji. Wersję skierowano do produkcji seryjnej w zakładach Bristol, ale nim ją tam podjęto, z kolei przeniesiono ją do samych zakładów Hawkera. Wszystko to spowodowało opóźnienia produkcyjne. Od 4 października 1944 do 8 czerwca 1946 wykonano 450 samoloty tej wersji z silnikiem Centaurus V (w tym 136 w czystej wersji Mk II, a 316 jako Tempest FB.IIs – samolot myśliwsko-bombowy o wzmocnionej konstrukcji skrzydła). Tempest Mk II nigdy nie wziął udziału w walkach II wojny światowej.