Epifaniusz z Pawii, wł. Epifanio di Pavia (ur. 438/439 w Pawii, zm. 22 stycznia 496/497 tamże) – rodzony brat św. Honoraty, ósmy biskup Pawii, święty Kościoła katolickiego, zwany „ojcem światłości i biskupów”.
Informacje o życiu Epifaniusza pochodzą z biografii Vita Epiphanii napisanej przez dziesiątego biskupa Pawii św. Magnusa Felixa Ennodiusa.
Epifaniusz, oprócz św. Honoraty, najmłodszej siostry, miał jeszcze trzy: Specjozę (Speciosa), Luminozę (Luminosa) i Liberatę, wszystkie uznane później za święte dziewice. Według niektórych współczesnych badaczy tylko św. Honorata była siostrą św. EpifaniuszaSanta Speciosa i Santa Luminosa (autor: Antonio Borrelli ) .
W wieku ośmiu lat Epifaniusz został przyjęty przez ówczesnego biskupa św. Kryspina w poczet swoich uczniów. Kryspin wyświęcił Epifaniusza na diakona widząc w nim swojego następcę. W 466/467, po śmierci bpa Kryspina, został konsekrowany na biskupa w Mediolanie obejmując biskupstwo diecezji Pawii w wieku ok. 27 lat sprawując urząd do śmierci. Starał się odbudować zniszczone miasto (476) przez przeciwników Teodoryka Wielkiego i wojska Orestesa. Dał się poznać, jako promotor pokoju z barbarzyńcami za czasów rządu Odoakra. Doprowadził do uwolnienia 6000 jeńców przetrzymywanych w Lyonie przez Gundobada. Wspomagał i opiekował się biednymi w swojej diecezji.