Tiny Tim – amerykański pocisk rakietowy powietrze-ziemia, używany pod koniec II wojny światowej. Jedno ze źródeł utrzymuje, że rakieta została wyprodukowana w odpowiedzi na zapotrzebowania amerykańskiej marynarki wojennej na pociski, które zdolne byłyby do rażenia okrętów spoza zasięgu ognia artylerii przeciwlotniczej, posiadające ładunek, który był w stanie zatopić nawet największe okręty. Jednakże według China Lake Weapons Digest, Tiny Tim był zaprojektowany przez zespół pod nazwą Caltech-China Lake jako niszczyciel bunkrów. Tim był pierwszą rakietą tego typu i chociaż znalazł niewielkie zastosowanie w czasie II wojny światowej, to pomógł położyć podwaliny dla wielu późniejszych projektów w dziedzinie produkcji rakiet w latach powojennych.
Tiny Tim był używany przez US Navy i US Marine Corps pod koniec wojny w czasie bitwy o Okinawę i potem w czasie wojny koreańskiej. Problem olbrzymiej mocy silnika rakietowego, który powodował uszkodzenia samolotów, które go wystrzeliwały, został rozwiązany w ten sposób, że zaczęto Tiny Tima zrzucać jak bombę. Sznur przyczepiony do rakiety, powodował uruchomienie jej silnika. Najczęstsze cele Tiny Tima to: artyleria obrony wybrzeża, mosty, bunkry, czołgi oraz okręty.