Kościół ewangelicki w Raciborzu – kościół ewangelicki, który znajdował się w Raciborzu. Była to świątynia luterańska. Powstała w latach 1909–1911 na rogu obecnych ulic Wileńskiej i Ogrodowej, naprzeciwko Zespołu Szkół Zawodowych, rozebrany w latach 60. XX wieku.
Historia Pierwszy kościół ewangelicki powstał w latach 60. XVI wieku na placu Zborowym. Była to drewniana budowla, która spłonęła 23 kwietnia 1574. W 1779 kamień węgielny został położony na placu Długosza, gdzie miała powstać nowa świątynia. Poświęcenie kościoła miało miejsce w 1782. Był on także kościołem garnizonowym. W 1830 budowla została rozebrana, gdyż groziło jej zawalenie. Następnie raciborscy ewangelicy zaadaptowali na swoją świątynię sekularyzowany kościół klasztorny św. Ducha przy ulicy Gimnazjalnej. Ponieważ jednak stary kościół nie odpowiadał potrzebom wiernych, postanowiono wybudować nowy.
23 marca 1904 parafia ewangelicka nabyła od Hermine Frank teren o powierzchni 22,21 arów, położony przy ulicy Wileńskiej (wówczas Hohenzollernstraße). W kolejnych latach powiększono teren o przyległe grunty do 1,1 hektara. Projekt nowej świątyni wykonał berliński architekt, Jürgen Kröger. Kamień węgielny położono 19 września 1909.