thumb|OORP „Rybitwa”, „Czajka”, „Mewa” i „Jaskółka” thumb|ORP „Mewa” Dywizjon Minowców – dywizjon minowców Marynarki Wojennej II RP.

Historia dywizjonu Dywizjon Minowców wywodził się z utworzonego w 1921 roku Dywizjonu Ćwiczebnego, będącego pierwszym zespołem taktycznym polskiej floty. W jego skład wchodziły cztery trałowce typu FM i dwie kanonierki (ORP „Generał Haller” i ORP „Komendant Piłsudski”). 1 kwietnia 1930 nazwę Dywizjonu Ćwiczebnego zmieniono na Dywizjon Minowców. W jego skład wchodził także tymczasowo torpedowiec ORP „Podhalanin”. W październiku 1931 roku wycofano jednak ze służby trałowce typu FM, stanowiące główne siły Dywizjonu, z powodu zużycia.

Z dniem 20 stycznia 1936 roku szef Kierownictwa Marynarki Wojennej wznowił działalność Dywizjonu Minowców. Dowództwo dywizjonu liczyło pięciu oficerów i pięciu podoficerów, a każda z załóg trałowca – dwóch oficerów oraz 26-27 podoficerów i marynarzy. Dowódca dywizjonu podlegał bezpośrednio dowódcy Floty, kontradmirałowi Józefowi Unrugowi.

W lipcu 1939 roku dywizjon został podporządkowany dowódcy Morskiej Obrony Wybrzeża, komandorowi Stefanowi Frankowskiemu.

Dywizjon został zmobilizowany, zgodnie z planem mobilizacyjnym „W” w okresie zagrożenia, w grupie jednostek oznaczonych kolorem zielonym.