Korzystając z okazji Boni prosi księcia Leopolda o rękę Stasi. Książę, widząc, że hrabianka zakochała się w Bonim i natarczywie domaga się oświadczyn, zgadza się na ślub. Nadal jednak sprzeciwia się mezaliansowi syna. Powraca Feri i opowiada jak to przed laty pragnął poślubić szampańską Hildę z variété w Miszkolcu. Niestety poślubił ją wówczas żupan von Palonay, a gdy owdowiała, ożenił się z nią baron Geza Zentler. Książę poślubił wdowę po baronie Zentlerze, domyśla się więc, że Feri mówił o jego żonie.
W hotelu zjawia się również Księżna i przyznaje, że istotnie śpiewała kiedyś i tańczyła w variété. Książę uznaje więc, że Edwin jest dziedzicznie obciążony i kapituluje. Pozostaje jeszcze pogodzić Sylvię z Edwinem. Podejmuje się tego Boni, który udając rozmowę przez telefon, sugeruje Sylvii, że Edwin zamierza z rozpaczy popełnić samobójstwo. Przerażona Sylvia krzyczy do słuchawki: Kocham cię, dla ciebie tu przyjechałam, bez ciebie żyć nie mogę! Edwin wychodzi z ukrycia i bierze ją w ramiona. W finale wszyscy śpiewają Bez miłości świat nic nie wart – kochaj mnie.