Po klęsce Napoleona I i powtórnym włączeniu tych terytoriów do państwa pruskiego, powrócił do służby sądowniczej. W 1816 mianowano go komisarzem sprawiedliwości i notariuszem publicznym na obszarze Wielkiego Księstwa Poznańskiego. Osiadł wówczas w Bydgoszczy. W 1821 roku został uhonorowany tytułem radcy komisji sprawiedliwości przy Sądzie Ziemskim w Bydgoszczy, zaś w 1828 otrzymał tytuł królewskiego radcy sprawiedliwości. W latach 1827–1846 prowadził w Bydgoszczy kancelarię notarialną.
Mathias Guderian był właścicielem dóbr rycerskich Sadłogoszcz i Zalesie w powiecie inowrocławskim. Zmarł 12 października 1848 roku w Bydgoszczy. Pochowano go na cmentarzu ewangelickim przy ul. Jagiellońskiej (dziś park Ludowy im. W Witosa).
Rodzina Mathias Guderian od 1821 był żonaty ze swą kuzynką Julianne Henriette z domu Guderian. Jego prawnukiem był generał-pułkownik Heinz Guderian, współtwórca wojsk pancernych III Rzeszy, szef Sztabu Generalnego Wojsk Lądowych od lipca 1944 do marca 1945 roku.