W latach 1924−1927 pracował jako szef departamentu sygnalizacji w Admiralicji. Następnie dowodził, jako oficer flagowy admirała Johna Kelly'ego na pancernikach „Barham” i „Warspite”. W 1929 roku został instruktorem w Imperial Defence College, zaś dwa lata później powrócił na morze jako dowódca krążownika ciężkiego „Norfolk”. Także w 1931 roku, wspólnie z komandorem Johnem Toveyem, prowadził postępowanie wyjaśniające w sprawie buntu w Invergordon. Jego kolejnym przydziałem było dowodzenie bazą Royal Navy w Portsmouth.
Awansowany w 1933 roku do stopnia kontradmirała (Rear-Admiral), powrócił na krótko do pracy w Admiralicji jako szef departamentu personalnego, zaś od 1936 do 1938 roku dowodził niszczycielami Floty Śródziemnomorskiej, od 1937 roku jako wiceadmirał (Vice-Admiral). Podległe mu okręty uczestniczyły w patrolach nieinterwencji podczas wojny domowej w Hiszpanii. W 1938 roku został dowódcą East Indies Station, ale jeszcze przed wybuchem II wojny światowej z powodów zdrowotnych przeszedł w stan spoczynku z podejrzeniem gruźlicy.