Hector zwrócił mu uwagę na pierwszeństwo Caperea, co Gray zignorował, preferując Neobalaena, a w ślad za nim poszli kolejni autorzy. Nazwa Neobalaena utrzymywała się przez kolejne 6 dekad i to od niej pochodzi nazwa utworzonej w 1873 roku rodziny Neobalenidae. Obecnie za właściwą nazwę rodzajową uznaje się Caperea.
Gatunek jest jedynym przedstawicielem rodzaju walenik (Caperea) utworzonego przez J.E. Graya w 1864 roku oraz jedynym żyjącym przedstawicielem podrodziny walenikowatych (Neobalaenidae). Ze względu na cechy różniące go od kuzynów (dwie bruzdy na spodzie przedniej części ciała, obecność płetwy grzbietowej) został zaklasyfikowany do odrębnej rodziny. Podobieństwa do walowatych traktuje się raczej jako wynik przystosowań do podobnego trybu życia.
Analiza kladystyczna przeprowadzona przez Biscontiego (2012) po opisaniu kopalnego gatunku Miocaperea pulchra zasugerowała, że te dwa gatunki należą do kladu Neobalaenidae, najbliżej spokrewnionego z rodziną walowatych (Balaenidae). Z kolei według analiz wykonanych m.in. przez Fordyce’a i Marksa (2013, 2015) Caperea marginata należy do grupy Cetotheriidae, uznawanej dotychczas za wymarłą w późnym miocenie. W takim ujęciu rodzina walenikowatych staje się podrodziną Neobalaeninae w obrębie Cetotheriidae.