Wymiana duńskiej kadry administracyjnej na niemiecką stała się okazją do podjęcia pracy w organach pruskiej administracji państwowej. W 1864 r. został mianowany wójtem w ziemstwie Stapelholm i zastąpił odchodzącego ze stanowiska Duńczyka, Ferdinanda von Krogha. W 1865 r. przeniósł się do Flensburga, gdzie objął stanowisko policmajstra. Był jednym z założycieli tamtejszej Niemieckiej Partii Narodowej (niem. Nationalpartei), powszechnie bojkotowanej przez miejscowe koła, związane jeszcze tradycją z Królestwem Danii. Pracując w administracji państwowej na obszarze pogranicznym, dwunarodowym i dwujęzycznym, miał możliwość zapoznać się z problemami administracyjnymi związanymi ze współistnieniem mniejszości narodowych. Doświadczenia te wykorzystał później w zarządzaniu bydgoskim okręgiem regencyjnym.
W 1870 r. przeniósł się do Berlina, gdzie zatrudniono go jako radcę w wydziale organizacyjnym tamtejszego Prezydium Policji. W 1872 r. objął stanowisko landrata w powiecie Mettmann w Nadrenii. W 1873 r. po raz pierwszy wybrano go na posła do sejmu pruskiego z ramienia Partii Wolnych Konserwatystów (niem. Freikonservative Partei) – dawnej partii rządowej propagującej idee Bismarcka. Po zakończeniu kadencji w 1876 r.