Józef Rybczyk (ur. 10 października 1912 w Holyoke, zm. 29 maja 1983 w Lublinie) – polski duchowny katolicki, profesor prawa kanonicznego, nauczyciel akademicki Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego.
Kariera naukowa W 1921 przyjechał do Polski, uczęszczał do gimnazjum w Pleszewie. Po zdaniu matury w 1931 r. rozpoczął studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego. Studia przerwał po pierwszym roku, po czym wstąpił do seminarium duchownego w Kielcach. W czerwcu 1937 przyjął święcenia kapłańskie. Mszę prymicyjną odprawił 22 czerwca w kościele parafialnym w Strzydzewcu. Motto Prowadź mnie, Panie, drogą swą (Ps. 85.). Następnie został skierowany na studia z prawa kanonicznego na KUL, gdzie otrzymał tytuł licencjata. Od jesieni 1940 do końca okupacji pracował jako wikariusz w podkrakowskich Proszowicach. Organizował tajne nauczanie, był też kapelanem w stopniu kapitana w Inspektoracie AK „Maria”, a później w 106. Dywizji Piechoty AK. Redagował i kolportował prasę podziemną. Za pracę w konspiracji otrzymał Krzyż Zasługi z Mieczami. W listopadzie 1946 r. wyjechał do Rzymu na dalsze studia z zakresu prawa kanonicznego. Po powrocie został radcą prawnym w kurii oraz redaktorem „Kieleckiego Przeglądu Katolickiego”, od sierpnia 1948 r.