Święca (zm. 1308) – wojewoda słupski, gdański (tczewski?), pomorski. Jeden z najważniejszych możnowładców Pomorza Gdańskiego okresu książęcego, ze względu na finał swej działalności postacią bardzo kontrowersyjnie ocenianą przez historiografię. Pochodził z możnego rycerstwa pomorskiego, a majątki jego nieznanego z imienia ojca były zlokalizowane w okolicy Słupska. Pojawia się w roku 1257 pełniąc wówczas urząd podstolego w Sławnie. Około roku 1266 po śmierci księcia Świętopełka przeniesiony został do Słupska gdzie objął urząd podkomorzego. W roku 1275 wyniesiony został do godności kasztelana słupskiego. Jako kasztelan słupski coraz częściej widoczny był w otoczeniu księcia Mściwoja. W roku 1276 był jednym z dwóch urzędników, którzy po raz pierwszy w dziejach Księstwa Wschodniopomorskiego uwiarygodnili przywilej książęcy przywieszeniem doń własnych pieczęci. Wiosną 1283 brał udział w zwycięskiej wyprawie wojsk wschodniopomorskich przeciw Brandenburczykom, z rąk których odzyskano ziemię sławieńską. W 1299 roku książę Władysław Łokietek mianował syna Święcy kanclerzem pomorskim. W 1305 roku król Polski i Czech Wacław II mianował syna Święcy Piotra starostą pomorskim co bardzo wzbogaciło ten ród.