W pierwszych wersjach rakiet zamiast zbiornika kulistego stosowano prochowy akumulator ciśnienia. Z tyłu po bokach znajdowały się cztery stateczniki. Przy dyszy wylotowej cztery stery gazowe pokryte grafitem. Ster 2 i 4 kierował kątem pochylenia rakiety na statecznik nr 1. Ster 1 i 3 odpowiadał za kierunek lotu rakiety.
Paliwo Jako paliwo zasadnicze stosowano naftę o symbolu T-1 lub TS-1. Utleniacz – stężony kwas azotowy z inhibitorem korozji o symbolu AK-20. Paliwo rozruchowe (hipergolowe) na bazie trietyloaminy i ksylidiny o symbolu TG-02 o nazwie Tonka 250.
Głowica W rakietach stosowane były głowiceNiektóre źródła podają, że była też produkowana głowica chemiczna. Brak jest bliższych danych na ten temat. z ładunkiem konwencjonalnym i jądrowym Głowica konwencjonalna zawierała 535 kg materiału wybuchowego.
W głowicach jądrowych ładunek został umieszczony w jej cylindrycznej części. Nad nim w części stożkowej znajdowały się elementy bloku automatyki ładunku, czujniki ciśnienia dynamicznego i statycznego oraz baterie akumulatorów. Ładunek uranowy był wyposażony w impulsowe źródło neutronów. W zależności od wprowadzonych ustawień można było wywołać naziemny, powietrzny lub niski powietrzny wybuch jądrowy.