W końcu 1806 r. włączył się do organizowania władz polskich w Obwodzie Nadnoteckim. W listopadzie 1806 r. po ucieczce części urzędników pruskich, został mianowany przez tworzące się władze polskie konsyliarzem kamery bydgoskiej. Zajmował się m.in. przygotowaniem uroczystości przekazania Bydgoszczy władzom polskim w lutym 1807 r. Po powołaniu w początkach 1808 r. Izby Administracji Publicznej Departamentu Bydgoskiego, nadal pracował jako urzędnik Wydziału Spraw Wewnętrznych. Po utworzeniu w departamencie Prefektury, nowo mianowany prefekt Antoni Gliszczyński wezwał go do dalszego pełnienia funkcji urzędniczych.

Liczne obowiązki sprawiały, że często przebywał poza Bydgoszczą. W lipcu 1807 r. jako delegat Izby Administracji Publicznej Departamentu Bydgoskiego referował Dyrektorowi Spraw Wewnętrznych o sytuacji w Departamencie, przede wszystkim o gospodarce, możliwościach mobilizacji środków na rzecz wojska oraz o podejmowanych działaniach w zakresie zorganizowania łączności.

Prawdopodobnie po mianowaniu go przez księcia w dniu 8 kwietnia 1809 r. członkiem rady powiatu wałeckiego oraz wybraniu go marszałkiem sejmiku wałeckiego i posłem tegoż sejmiku na Sejm Księstwa Warszawskiego, jego działalność urzędnicza uległa zawieszeniu.