W latach 1815–1840 dużo czasu spędzał w Berlinie, w tym także na pruskim dworze królewskim. W 1836 r. wraz z innymi członkami rodziny, otrzymał od króla pruskiego dziedziczny tytuł hrabiowski. Większość jej członków zaczęła używać nazwiska Radolin. W 1836 r. został także kanonikiem honorowym świeckiej kapituły w Hereford. Posiadał rosyjski Order św. Anny II klasy, przyznany mu w 1814 r.
Zmarł 4 grudnia 1845 r. w Poznaniu. Został pochowany w Borzęciczkach.
Działalność jako prefekt departamentu bydgoskiego Okres rządów Radolińskiego jako prefekta departamentu bydgoskiego Księstwa Warszawskiego trwał od 2 marca 1813 r. do 10 czerwca 1815 r. Departament pozostający w tym czasie pod okupacją wojsk rosyjskich, sprawiał, iż jego urzędowanie wypełniały działania związane z wykonywaniem poleceń władz warszawskich oraz rosyjskich, w sprawach bezpieczeństwa publicznego i aprowizacji wojsk walczących z Napoleonem. Wznowiony przez niego Dziennik Tygodniowy Departamentu Bydgoskiego ograniczał się tylko do publikacji zarządzeń w tym względzie.