W sierpniu 1807 r. został pełnomocnikiem Komisji Rządzącej Księstwa Warszawskiego do organizacji Deputacji Administracyjnej w Toruniu. Jego praca w tym charakterze została przerwana, gdyż ostatecznie ziemia chełmińska z Toruniem i ziemią michałowską zostały włączone do Departamentu Bydgoskiego. W tym czasie został mianowany podprefektem powiatu toruńskiego. Funkcję tę pełnił przez 4,5 roku, a po wkroczeniu wojsk rosyjskich do Torunia przeniósł się do Bydgoszczy. Tu został zastępcą radcy prefektury Departamentu Bydgoskiego. Zajmował się sprawami wojskowymi oraz zastępował prefekta Departamentu Bydgoskiego przez krótki czas, po opuszczeniu Bydgoszczy przez Antoniego Gliszczyńskiego, a przed objęciem funkcji jego zastępcy przez Jana Radolińskiego oraz od 10 stycznia 1815 r.
Po przejściu Bydgoszczy pod pruskie rządy, został uznany przez nowe władze za urzędnika polskiego, który „najbardziej ceni godność i honor”. Jego opinie były wykorzystywane przy organizacji pruskiej regencji w Bydgoszczy. Został mianowany pruskim radcą kamery królewskiej. Był tercjarzem, czyli członkiem stowarzyszenia osób świeckich Zakonu Bernardynów w Bydgoszczy.