mały|Grób profesora Piotra Żbikowskiego na cmentarzu komunalnym we Włocławku Piotr Żbikowski (ur. 1 sierpnia 1935 we Włocławku, zm. 20 stycznia 2011 tamże) – polski profesor historii literatury, znawca polskiego oświecenia i wczesnego romantyzmu, absolwent KUL, autor wielu książek i rozpraw historyczno-literackich. Jako wieloletni nauczyciel akademicki szczególnie był związany z Wyższą Szkołą Pedagogiczną w Rzeszowie i Uniwersytetem Rzeszowskim. W obrębie tej uczelni stworzył Zakład Literatury Staropolskiej i Polskiego Oświecenia, którym kierował aż do przejścia na emeryturę w 2008 roku. W 2000 odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polskiisap.sejm.gov.pl/Download?id=WMP20000310644&type=2.
Publikacje „... bolem śmiertelnym ściśnione mam serce...”. Rozpacz oświeconych u źródeł przełomu w poezji polskiej w latach 1793-1805, Wrocław 1998. Droga krzyżowa Polaków. Motyw zsyłek na Sybir i do łagrów sowieckich w literaturze polskiej, Rzeszów 1996. Horyzonty polskiego Oświecenia. Wykłady z epoki 1740-1830, Kraków 2010. Hugo Kołłątaj. Więzień i poeta, Lublin 1994. Insurekcja i upadek Rzeczypospolitej w poezjach więziennych, Rzeszów 1993. Kajetan Koźmian. Szkic do portretu, Rzeszów 1991. Kajetan Koźmian.. [T.] 1, Poeta i obywatel (1797-1814), Wrocław 1972. Klasycyzm postanisławowski.