Był też złotym medalistą halowych mistrzostw Polski w 1935 w skoku wzwyż, w 1937 i 1939 w skoku w dal i w 1938 w trójskoku, srebrnym medalistą w pchnięciu kulą w 1935 i w sztafecie 6 × 50 m w 1937 oraz brązowym medalistą w skoku wzwyż w 1937 oraz w skoku w dal, pchnięciu kulą i pchnięciu kulą oburącz w 1938.
W latach 1934–1939 wystąpił w jedenastu meczach reprezentacji Polski (18 startów), odnosząc 6 zwycięstw indywidualnych.
Okres okupacji niemieckiej przeżył jako dozorca boisk sportowych i pracownik w fabryce akumulatorów. Był też konspiracyjnym trenerem lekkoatletycznym.
Po wojnie powrócił do czynnego uprawiania lekkoatletyki. Był mistrzem Polski w trójskoku w 1948, wicemistrzem w rzucie dyskiem w 1949 i brązowym medalistą w skoku w dal i rzucie dyskiem w 1948. W latach 1949 i 1950 dwukrotnie wystąpił w reprezentacji Polski w rzucie dyskiem, zajmując 4. miejsce.
Rekordy życiowe: skok wzwyż – 1,90 m (28 czerwca 1936, Warszawa) skok w dal – 7,22 m (19 czerwca 1938, Warszawa) trójskok – 14,76 m (28 czerwca 1936, Warszawa) pchnięcie kulą – 14,31 m (12 września 1937, Grudziądz) rzut dyskiem – 45,36 m (3 października 1937, Toruń)
Był zawodnikiem Warty Poznań (1929-1936) i AZS Poznań (1936-1939 i 1945-1950).