Powierzchnia zabudowy (Pz) – pojęcie stosowane w prawodawstwie dotyczącym procesu budowlanego, zdefiniowane w odmienny sposób w różnych aktach prawnych. Z tego względu przy podawaniu powierzchni zabudowy wskazane jest podanie przepisu, w oparciu o który została obliczona. Najszersze zastosowanie ma definicja z obowiązującej normy PN-ISO 9836 „Właściwości użytkowe w budownictwie – Określanie i obliczanie wskaźników powierzchniowych i kubaturowych”, która została powołana w Załączniku nr 2 do Rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, stanowiącym akt wykonawczy Prawa budowlanego. Maksymalna powierzchnia zabudowy jest często jednym ze wskaźników stosowanych w Planach miejscowych i Decyzjach o warunkach zabudowy, regulującym możliwości zabudowy w danym terenie.

PN-ISO 9836 „Właściwości użytkowe w budownictwie – Określanie i obliczanie wskaźników powierzchniowych i kubaturowych” 5.1.2.1 Przez powierzchnię zabudowy rozumie się powierzchnię terenu zajętą przez budynek w stanie wykończonym.

5.1.2.2 Powierzchnia zabudowy jest wyznaczona przez rzut pionowy zewnętrznych krawędzi budynku na powierzchnię terenu.

Do powierzchni zabudowy nie wlicza się:

- powierzchni obiektów budowlanych ani ich części nie wystających ponad powierzchnię terenu;