Dyskursy te prowadzą do skuteczniejszych form kontroli społecznej, ponieważ wiedza umożliwia jednostkom rządzenie sobą.

Pojęcie „rządomyślności” stosuje się do opisu różnych okresów historycznych i różnych konkretnych reżimów. Jest ono jednak najczęściej używane (zarówno przez samego Foucaulta, jak i innych badaczy) w odniesieniu do „neoliberalnej rządomyślności” tj. takiej, która charakteryzuje rozwinięte demokracje liberalne. W tym przypadku, pojęcie „rządomyślności” odwołuje się do społeczeństw, w których władza jest pozbawiona centrum, a ich członkowie, zgodnie z neoliberanym założeniem, odgrywają aktywną rolę w zarządzaniu samymi sobą. Z uwagi na tę czynną rolę, jednostki muszą być regulowane „od środka”. Neoliberalna rządomyślność opiera się na dominującej roli mechanizmów rynkowych oraz ograniczonym wpływie państwa. Poszczególne formy rządomyślności odznaczają się konkretnymi formami wiedzy. W przypadku neoliberalnej rządomyślności wytwarzana wiedza umożliwia konstruowanie samoregulujących i samokorygujących się podmiotów.