Wzorem ojca uczestniczył w wystawach przemysłowych. Był członkiem komitetu organizacyjnego prowincjalnej wystawy przemysłowej w Bydgoszczy, która odbyła się od 15 maja do 15 sierpnia 1880 r. Wystawił swoje wyroby w dużym asortymencie: od zwykłych cegieł murarskich do dachówek i pustaków. Nowością były wówczas ceglane rury drenarskie. Jego firma stale się rozwijała korzystając z dogodnego położenia nad Brdą oraz fabrycznej bocznicy łączącej zakład z regularnymi liniami kolejowymi. Na początku XX wieku cegielnia zatrudniała od 80 do 100 robotników. Produkcja roczna wynosiła blisko 5 mln cegieł różnorodnego typu, w tym dziurawki, klinkierówki, cegły licowe oraz typ cegieł wyrabiany częściowo ręcznie, używany do budowy kościołów.
W jego posiadaniu były także dwa stare młyny wodne na Czyżkówku. W górnym młynie odbywała się produkcja papieru (do 1860 r.), dolny zaś służył do przemiału zboża. Po 1901 r. młyny zagospodarował i odbudował jego syn Julius Otto Franz, który m.in. na miejscu papierni wzniósł spichlerze.
Działalność społeczna i charytatywna Około 1890 założył na gruntach swego majątku na Czyżkówku, pierwszą w Bydgoszczy kolonię domków robotniczych. Z biegiem lat stanęły na nim 24 domki. Każdy z nich miał 3 izby mieszkalne, kuchnię i korytarz.