Testowanie rakiet rozpoczęto już marcu 1954 r. na poligonie Kapustin Jar, gdzie wystrzelono 30 rakiet. Testy dały wynik pozytywny. Od czerwca do sierpnia 1957 r. na poligonie przeprowadzono testy rakiet wraz z wyrzutniami. W tym czasie rozpoczęto produkcję innego taktycznego zestawu rakietowego 2K4 Filin, opartego na powiększonym pocisku zestawu 2K1. 20 marca 1958 zestaw 2K1 został przyjęty na uzbrojenie Armii Radzieckiej, pomimo nie zakończonych jeszcze całkowicie prób. W czerwcu i lipcu 1958 r. przeprowadzono ostatnie próby poligonowe rakiet. Pod koniec 1958 r. wyprodukowano pierwsze próbne egzemplarze wyrzutni. 20 września 1958 r. konstruktorzy zakończyli opracowywanie projektu umieszczenia zespołu artyleryjskiego na podwoziu samochodu ZiŁ – 135. Jednak decyzją Ministra Obrony ZSRR Dmitrija Ustinowa zaniechano dalszych prac nad tym projektem z uwagi na to, że wyrzutnie takie mogłyby wejść do służby najwcześniej po 1960 r. Seryjna produkcja wyrzutni 2P2 była prowadzona w latach 1959–1960 w fabryce Barrikady w Wołgogradzie. W tej samej fabryce produkowano, wchodzący w skład zestawu, pojazd transportowy 2P3 mogący przewozić 2 rakiety 3R1. Złożono zamówienie na 25 zestawów i tyle ogółem wyprodukowano. Był na wyposażeniu Armii Radzieckiej. Zestaw został wycofany ze służby w 1970 r.