Dbał o rozwój swej diecezji (także korzystając ze swych bliskich stosunków z władcami Niemiec): zapewnił uznanie jej jako ośrodka misji ewangelizacyjnych na terenie Skandynawii, a w 947/8 roku ustanowił trzy pierwsze biskupstwa podległe swojemu arcybiskupstwu, na terenach Jutlandii i Szlezwiku (w Szlezwiku, Ripen i Århus) Autor wskazuje, iż 2 stycznia 948 roku papież Agapit II miał uznać arcybiskupstwo Bremy-Hamburga jako wiodące w misjach na Północy, nakazując pomoc – wobec braku własnych sufraganii – biskupom Halberstadt i Hildesheim, a już 7 czerwca tego samego roku na synodzie w Ingelheim zdecydowano o utworzeniu trzech wspomnianych sufraganii na terenach duńskich.. Zdołał także dzięki temu odeprzeć zakusy arcybiskupów Kolonii, chcących podporządkować sobie na powrót Bremę, a argumentujących swoje roszczenia brakiem sufraganii BremyTo mógł być nawet główny powód powołania wspomnianych trzech biskupstw. Prawdopodobnie dwóch spośród trzech konsekrowanych biskupów nawet nie wyruszyło do swych diecezji, nie znamy także imion ich następców (w 988 poświadczone jest z kolei biskupstwo w Odense). Ich obecność w Bremie służyła Adaldagowi do umocnienia swej pozycji, bowiem razem z nimi mógł wyświęcać kolejnych biskupów. Jedynie trzeci z nich prowadził misje, nie tylko w Danii, ale także Szwecji i Norwegii. .