w rezultacie wspólnota utrzymywała się przede wszystkim z rękodzieła, sprzedaży dewocjonaliów i wyrobów własnych, jak również z datków. Były to środki niewystarczające. W dwudziestoleciu międzywojennym mniszki były zmuszone ubiegać się o dodatkową pomoc ze strony diecezji wołyńskiej, jak również zrezygnować z remontów obiektów monasterskich; były one jedynie zabezpieczane przed postępującą dewastacją.
W czasie II wojny światowej monaster był kilkakrotnie zmuszany do przekazywania cennego wyposażenia na rzecz wojsk hitlerowskich, które napadały go pod pretekstem poszukiwania partyzantów. Po II wojnie światowej był to jedyny klasztor na Wołyniu, który nie został zamknięty przez władze stalinowskie i działał nieprzerwanie przez cały okres przynależności regionu do ZSRR. Zakonnice nadal prowadziły sierociniec.
Od 1984 klasztor posiada status stauropigialnego. W 1990 monaster odzyskał dawny skit Zmartwychwstania Pańskiego, obecnie w remoncie. Zakonnice prowadzą gospodarstwo rolne, pasiekę, sad i piekarnię.