Od 1 sierpnia 1940 – już jako standartenführer SS (pułkownik) – do maja 1941 Kammler pracował w Głównym Urzędzie Administracji i Gospodarki SS, skąd przeniósł się do Głównego Urzędu Gospodarki i Budownictwa. Następnie objął wysokie stanowisko w tzw. Amtsgruppe C (odpowiedzialnym za budownictwo) w nowo powstałym Głównym Urzędzie Gospodarki i Administracji SS. Na nowym stanowisku do najważniejszych zadań Kammlera należało nadzorowanie wszystkich projektów związanych z budową obozów koncentracyjnych oraz wykorzystania w nich krematoriów i komór gazowych. Z tego powodu zaczęto go nazywać „technokratą zniszczenia”. W tym czasie Kammler osiągnął „sukces” w postaci udoskonalenia krematoriów w Auschwitz-Birkenau dla osiągnięcia ich większej wydajności. Współpracował także z administracją odpowiedzialną m.in. za funkcjonowanie obozów w Treblince, Bełżcu i Sobiborze.

Kariera Kammlera znów zaczęła przyspieszać i w latach 1941–1942 awansował on kolejno na: oberführera SS („starszy” pułkownik) i brigadeführera SS (generał brygady), a jednocześnie na Generalmajora w Waffen-SS (odpowiednik brigadeführera SS).