W ciągu pół roku od założenia powstało 150 oddziałów, a do maja 1934 r. DV miało już 16 474 członków. Na przełomie roku 1935/36 liczba członków wzrosła do 52 000 w 240 oddziałach a w 1937 roku do 57 000 w 280 oddziałach, co czyniło z niej największą organizację mniejszości niemieckiej w Polsce. Organizacyjnie DV, podobnie jak inne niemieckie organizacje w przedwojennej Polsce, podlegała Hauptamt Volksdeutsche Mittelstelle, zwanej w skrócie VoMI, kierowanej przez Obergruppenführera SS Wernera Lorenza.
Zjednoczenie Niemieckie, które początkowo zaliczane było do tzw. ruchu staroniemieckiego, rywalizowało z inną organizacją mniejszości niemieckiej w Polsce – Partią Młodoniemiecką w Polsce. DV jednak stopniowo przejmowało od Partii Młodoniemieckiej ideologię narodowosocjalistyczną. DV wydawało trzy gazety „Deutsche Rundschau in Polen” (Bydgoszcz), „Posener Tageblatt” (Poznań) oraz „Pommereller Tageblatt” (Tczew), które spełniały przede wszystkim cele agitacyjne.