Był człowiekiem o umiarkowanych poglądach politycznych, zbliżonych do programu Partii Narodowo-Liberalnej.
Mimo sukcesów i spektakularnego rozwoju miasta, który w części stał się udziałem Bachmanna, wyraźnie przegrał (uzyskał tylko 6 głosów 33-osobowym kolegium) kolejne wybory na burmistrza miasta Bydgoszczy w 1890 r.
Praca w regencji w Osnabrück Po opuszczeniu Bydgoszczy został zatrudniony jako radca regencyjny na stanowisku justycjariusza w Regencji w Osnabrück. Zajmował się tam zagadnieniami melioracji, budowy kanałów, rozbudową sieci kolejowej, działalnością kas oszczędności oraz nadzorem nad zakładami karnymi.
W 1908 r. został awansowany na stopień tajnego radcy regencyjnego. W tym samym roku został udekorowany Krzyżem Komandorskim Orderu Oranje-Nassau, który przyznała mu królowa Holandii w uznaniu zasług w opracowaniu traktatu o regulacji zasad użytkowania wód granicznych. W 1911 r. otrzymał także Order Domu Wielkiego Księcia Oldenburga.
Mimo zamiaru przejścia w 1915 r. (50-lecie jego pracy zawodowej) na emeryturę, wobec wybuchu I wojny światowej i mobilizacji części młodszych urzędników, pozostał na urzędzie do 1919 r. Zmarł 3 maja 1924 r. w Osnabrück. Był kawalerem Orderu Czerwonego Orła IV klasy. Był żonaty z von Kalinowską.