6 listopada 1890 r. objął oficjalnie urząd burmistrza, a 14 stycznia 1891 r. na mocy reskryptu monarchy został członkiem Izby Panów, wyższej izby niemieckiego parlamentu. 24 stycznia 1892 r. został uhonorowany tytułem nadburmistrza, nadawanym przez króla.
W trakcie swoich rządów skoncentrował uwagę na dalszym rozwoju gospodarczym Bydgoszczy. W 1890 r. rozpoczęła pracę duża rzeźnia miejska, a w 1896 r. rozpoczęto budowę nowego browaru przy Zbożowym Rynku. Uruchomiono wtedy także pierwszą małą elektrownię wytwarzającą prąd stały (zlikwidowaną w 1929 r.), co umożliwiło zastąpienie tramwaju konnego elektrycznym. Tramwaje elektryczne w Bydgoszczy pojawiły się stosunkowo wcześnie: przed Poznaniem, Katowicami, Łodzią i Warszawą.
Za jego kadencji odbudowano gmach Teatru Miejskiego, który spłonął doszczętnie w 1890 r. Budowę tę potraktowano prestiżowo ze względów propagandowych i nacjonalistycznych. Z tych samych powodów w 1895 r. rozebrano ruiny zamku bydgoskiego. W 1898 r. oddano do użytku nowy szpital dziecięcy przy ul. św. Floriana (dziś szpital zakaźny). Jednym z głównych jego dzieł było rozpoczęcie budowy miejskich wodociągów i kanalizacji (8 kwietnia 1897 r.