W marcu 1939 pełnił służbę w Szkole Podoficerów Lotnictwa dla Małoletnich w Krośnie na stanowisku dowódcy oddziału portowego Bazy Lotniczej. Zajmował wówczas 2. lokatę na liście starszeństwa kapitanów lotnictwa, grupa liniowa.
W maju 1939 roku Aleksander Majewski został dowódcą obrony przeciwlotniczej twierdzy brzeskiej. Brał udział w walkach w jej obronie we wrześniu 1939 roku, później przedostał się do Francji. Wstąpił do Polskich Sił Powietrznych, organizując szkolenie obserwatorów lotniczych. Po upadku Francji pełnił podobne funkcje w Wielkiej Brytanii, między innymi w szkole strzelców pokładowych. Od 1944 roku odsunięty od dowodzenia za lewicowe sympatie, latał w brytyjskim lotnictwie cywilnym. Powrócił do Polski w listopadzie 1945 roku.
Do połowy 1947 roku był zastępcą komendanta Oficerskiej Szkoły Lotniczej w Dęblinie, następnie pracował w pionie szkolenia Dowództwa Wojsk Lotniczych. W maju 1948 roku został oddelegowany do powstającego lotnictwa morskiego. Był organizatorem i pierwszym dowódcą (maj 1948 − marzec 1949) samodzielnej eskadry lotnictwa Marynarki Wojennej w Wicku Morskim. Po ucieczce samolotem do Szwecji, 21 marca 1949 roku, podporucznika Arkadiusza Korobczyńskiego, sześć dni później komandor Majewski został aresztowany przez Informację Wojskową.