Medytacje poetyckie (oryg. fr. Méditations poétiques) – tom wierszy Alphonse'a de Lamartine'a opublikowany po raz pierwszy w 1820 i uzupełniony trzy lata później.
Alphonse de Lamartine od młodości poświęcał wiele czasu na lekturę autorów starożytnych oraz nowożytnych. Najbliższe były mu osiemnastowieczne utwory sentymentalne (wśród ulubionych lektur m.in. Paweł i Wirginia), dzieła francuskich klasyków oraz autorów starożytnych uważał za zbyt realistyczne i pozostawiające zbyt wiele miejsca intelektowiG. Lanson, P. Tuffrau, Historia literatury..., s.451. Zdaniem G. Lansona i P. Tuffrau ostateczną przyczyną podjęcia przez niego działalności poetyckiej była nieszczęśliwa miłość do poznanej w uzdrowisku Aix-en-Provence pani Charles, zmarłej przedwcześnie na gruźlicę.
Medytacje zostały opublikowane w 1820;