nabłoniakach nerwowych mózgu i rdzenia (zatwierdzona 30 kwietnia 1938 roku uchwałą Rady Wydziału Lekarskiego Uniwersytetu Jagiellońskiego) i uzyskał tytuł docenta. W tym czasie uzyskał także prymariat na Oddziale Neurologicznym Szpitala św. Łazarza w Krakowie. Publikował w czasopismach medycznych („Neurologia Polska”, „Biuletyn Akademii Umiejętności”) zarówno w języku polskim, jak i niemieckim. Był członkiem Towarzystwa Lekarskiego Krakowskiego.
Zmobilizowany w sierpniu 1939 jako kapitan i przydzielony do Wojskowego Szpitala Okręgowego nr 5 w Krakowie, wraz z którym w czasie kampanii wrześniowej poruszał się na wschód. Po agresji ZSRR na Polskę dostał się do niewoli sowieckiej, w wyniku aresztowania w okolicach Lwowa wraz z transportem rannych. Następnie był przetrzymywany w obozie starobielskim z numerem 2533. Wiosną 1940 przewieziono go wraz z innymi jeńcami osadzonymi w Starobielsku do Charkowa, gdzie został rozstrzelany przez funkcjonariuszy Obwodowego Zarządu NKWD w Charkowie oraz pracowników NKWD przybyłych z Moskwy na mocy decyzji Biura Politycznego KC WKP(b) z 5 marca 1940 i pogrzebany w bezimiennej, zbiorowej mogile w Piatichatkach. 17 czerwca 2000 został oficjalnie otwarty w tym miejscu Cmentarz Ofiar Totalitaryzmu w Charkowie.