Eligiusz Hirnle (ur. 27 listopada 1924 w Kołomyi, zm. 22 sierpnia 2002 w Gdyni) − polski oficer lotnictwa wojskowego, komandor porucznik pilot Marynarki Wojennej.
Życiorys Urodził się i dorastał w Kołomyi. W 1940 roku, po wkroczeniu do miasta oddziałów Armii Czerwonej, jego ojciec Adam, były legionista i żołnierz Związku Walki Zbrojnej, został aresztowany przez NKWD i zaginął. Syn wstąpił w 1944 roku do ludowego Wojska Polskiego i jako podoficer 1 Armii przeszedł jej szlak bojowy nad Wisłę. Później wstąpił do Wojskowej Szkoły Lotniczej WP w Zamościu, przeniesionej wkrótce do Dęblina. Pierwszy samodzielny lot odbył 1 sierpnia 1946 roku. Po promocji oficerskiej 15 grudnia 1947 roku został, jako podporucznik lotnictwa, skierowany do 6 Pułku Lotnictwa Szturmowego na lotnisku Strachowice pod Wrocławiem. Latał na samolotach Ił-2, a od 1949 roku Ił-10. W dniu 9 sierpnia 1950 roku ostatni pułkowy Ił-2 został przez niego przeprowadzony lotem do Warszawy, był wtedy dowódcą klucza trzeciej eskadry 6 Pułku Lotnictwa Szturmowego. Wraz z ppłk. lotnictwa Mieczysławem Dudkiem (1925–2012) przylecieli tym samolotem z Wrocławia na lotnisko Bemowo, gdzie po odłączeniu skrzydeł ulicami Warszawy przetransportowano samolot do Muzeum Wojska Polskiego przy al. Jerozolimskich 3.