W 1788 r. kraj stanął w obliczu poważnego kryzysu. Król Jerzy III doznał pierwszego ataku porfirii. Choroba ta była wówczas nieznana i powszechnie uznano, że król postradał zmysły. Z powodu choroby króla przesunięto termin rozpoczęcia sesji parlamentu (sesję parlamentu otwierał król), ale kiedy stan króla się nie poprawił, Izby rozpoczęły obrady. Od razu wybuchł spór o regencję między Pittem a Foxem. Obaj politycy zgadzali się, że regentem powinien zostać najstarszy syn króla, Jerzy, książę Walii. Spór dotyczył zakresu władzy regenta. Fox domagał się przekazania młodszemu Jerzemu wszystkich prerogatyw Korony, Pitt chciał poddać regenta kontroli parlamentu. Było to spowodowane faktem, że książę należał do przyjaciół Foxa i Pitt mógł spodziewać się, że po uzyskaniu władzy król zdymisjonuje go ze stanowiska premiera. Parlament spędził więc zimowe miesiące na debatowaniu nad kwestią regencji, która jednak okazała się bezprzedmiotowa, gdyż w lutym 1789 r. Jerzy III powrócił do zdrowia.