Jeszcze jednym atutem tak utworzonej marynarki wojennej miał być jej stosunkowo niewielki koszt, w porównaniu z tradycyjną flotą liniową, opartą na pancernikach. W efekcie Jeune École uzyskała polityczne poparcie republikanów i 7 stycznia 1886 roku Théophile Aube, awansowany do stopnia wiceadmirała, został ministrem marynarki w trzecim rządzie Charles’a de Freycineta.
Teoria Admirał Aube zaprezentował pełnię swych idei w pracy La guerre maritime et les ports français z 1882 roku. Według niego, każda flota (w domyśle: Royal Navy), prowadząca działania blokadowe u wybrzeży Francji, miała być rozbita atakami sił lekkich, składających się z torpedowców, osłanianych przez kanonierki pomysłu Gabriela Charmes'a: niewielkie, smukłe jednostki uzbrojone w pojedyncze działo kal. 138 mm. Dopiero tak osłabione i będące w odwrocie eskadry przeciwnika miały być atakowane przez nieliczne pancerniki obrony wybrzeża. Nowinki techniczne: telegraf i kolej żelazna miały w zamyśle ułatwiać koncentrację własnych wojsk do odparcia ewentualnego desantu w każdym punkcie wybrzeża, zaś okręty o napędzie parowym, niezależne od wiatru, pojawiać się w każdym miejscu zagrożonym przez wrogą flotę. Jednocześnie, na wypadek wojny, szybkie francuskie krążowniki o dużym zasięgu miały rozpocząć działania korsarskie na szlakach handlowych przeciwnika.