w mierniku wychyłowym przez umieszczenie za wskaźnikiem lustra (równolegle do powierzchni wyznaczonej przez ruch wskaźnika) – wtedy prawidłowy odczyt można uzyskać jedynie pod takim kątem, pod którym wskaźnik pokryje się ze swoim odbiciem w lustrze (czyli kątem prostym).
Astronomia thumb|Paralaksa heliocentryczna: wskutek ruchu orbitalnego Ziemi widome położenia gwiazd ulegają cyklicznym zmianom (tym większym, im mniejsza jest odległość do gwiazdy) Zdjęcie przedstawia zjawisko paralaksy. Słońce jest widoczne nad latarnią. W wodzie widać ich odbicie, które jest obrazem pozornym, znajdującym się pod powierzchnią wody. Latarnia i Słońce, widoczne z dwóch różnych kierunków, wydają się być przesunięte względem siebie|thumb|250px
W astronomii paralaksą nazywa się zmiany położenia ciała na sferze niebieskiej względem dalszych obiektów, wynikające ze zmiany miejsca obserwacji, spowodowanej przemieszczeniem się obserwatora.
Pojęcie paralaksy funkcjonuje w różnych układach: paralaksa dobowa (geocentryczna paralaksa równikowa), związana z ruchem obrotowym Ziemi paralaksa geocentryczna południkowa, związana ze zmianą szerokości geograficznej obserwatora paralaksa roczna (paralaksa heliocentryczna), związana z ruchem Ziemi po orbicie wokółsłonecznej