Tajemnica i melancholia ulicy (, ) – obraz Giorgia de Chirico namalowany w 1914, w okresie malarstwa metafizycznego.
Opis i interpretacja Ostre, śródziemnomorskie słońce dzieli obraz na dwie części, jedną pogrążoną w cieniu a drugą w słońcu. W tej jasnej, po lewej stronie, biegnie dziewczynka z kołem w kierunku cienia rzucanego przez jakąś, niewidoczną na obrazie, postać. Ponad nią rozciąga się długi, biały budynek z arkadami, zakończony zaokrągloną basztą. Z prawej strony, w cieniu budynku, stoi pusty wagon kolejowy.
Obraz ma charakter marzenia sennego. Przedstawione miasto jest opustoszałe i nieruchome, sprawiające wrażenie jakby wyciekło z niego wszelkie życie. Sztywne bryły budynków rzucają długie, martwe cienie – refleksy zielonego nieba. Motyw architektury z arkadami był częsty u de Chirico w tamtym czasie, stanowił on wspomnienie struktur budowli miejskich Turynu i Florencji, miast, w których malarz widział „charakter metafizyczny” ze względu na ich uporządkowaną geometrię przestrzenną. Arkady budynków wydają się bardzo odpowiednie na ukrywania tajemnic, może boskich. Silne kontrasty między światłem i cieniem podkreślają jeszcze bardziej zagadkową nieobecność istot ludzkich, jakby uwięzionych w ciasnocie niedostępnych miejsc.