W ten sposób między klientem, a serwerem może odbywać się dwukierunkowa wymiana danych. Komunikacja odbywa się zwykle przez port TCP o numerze 443 (lub 80 w przypadku połączeń niezabezpieczonych), co jest korzystne w środowiskach, które blokują połączenia dla aplikacji innych niż przeglądarki internetowe (np. klienty Torrent, IRC). Przed pojawieniem się WebSocket’ów podobną dwukierunkową komunikację przeglądarka-serwer osiągano w niestandardowy sposób, wykorzystując technologie takie jak Comet czy Adobe Flash Player.
Większość współczesnych przeglądarek obsługuje WebSocket’y, w tym m.in.: Google Chrome, Firefox, Microsoft Edge, Internet Explorer, Safari i Opera.
W przeciwieństwie do protokołu HTTP, WebSocket zapewnia komunikację w pełnym dupleksie. Dodatkowo WebSocket umożliwia przesyłanie wiadomości na wierzchu protokołu TCP. Sam protokół TCP obsługuje strumienie bajtów bez wbudowanej koncepcji wiadomości. Przed WebSocket komunikacja na porcie 80 w pełnym dupleksie była osiągalna przy użyciu kanałów Comet, jednak implementacja Comet nie jest trywialna, a ze względu na uzgadnianie TCP i obciążenie nagłówka HTTP jest nieefektywna w przypadku małych wiadomości.