W roku 1929 F.J. Franske – kapitan szkunera Morton Towarzystwa Strażnica wraz z Jimmym Jamesem prowadzili działalność kaznodziejską wśród mieszkańców Labradoru oraz wszystkich osad rybackich na Nowej Fundlandii. Zimą Franske przemierzał wybrzeże psim zaprzęgiem, działając wśród Eskimosów i Nowofundlandczyków. W następnych latach głosił w surowej krainie Cariboo w Kolumbii Brytyjskiej. W latach 30. XX wieku do działalności w trudno dostępnych zakątkach zachodniego wybrzeża Kanady – od Vancouver do Alaski wykorzystywano również łódź Charmian. Dzięki niej, działalnością objęto większą części linii brzegowej prowincji Kolumbia Brytyjska. Poza małą grupką w Prince Rupert nie było wówczas innych głosicieli na tym terenie. W latach 1930–1936 załogę łodzi stanowili pionierzy: Arne i Christina Barstadowie, Frank Franske oraz Arthur i Anna Melin. Załoga została wyposażona w przenośne gramofony i płyty z wykładami biblijnymi oraz urządzenia nagłaśniające zainstalowane na łodzi. Dzięki temu wykłady biblijne były słyszane w promieniu kilku kilometrów.
W roku 1931 zanotowano liczbę 798 głosicieli, wzrosła ona do 4269 w roku 1939.